Ustawa jako źródło prawa podatkowego
Według art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków oraz
innych publicznych, określanie stawek podatkowych, a także reguł
przyznawania ulg i zwolnień oraz rodzajów podmiotów zwolnionych
od podatków występuje poprzez ustawę. Z treści tego dokumentu
wynika zatem nakaz regulacji w ustawie podatkowej części tam
wymienionych. Wyłączność ustawowa ma wpływ na stopień zupełności
ustawy, na dosadność jej bezpośrednich regulacji. W dziedzinach,
należących do tej wyłączności, regulacja ustawowa powinna być
mocniejsza aniżeli w tych przypadkach, które znajdują się poza
jej obszarem.
Ustawę taką rozpatrywać można na dwa sposoby– formalny i
materialny. Ustawą w sensie formalno- prawnym jest akt prawny
parlamentu, który jest uchwalony zgodnie z konstytucyjną
procedurą ustawodawczą. Natomiast sama ustawa w sensie
materialnym to akt prawny, który zawiera ogólnie obowiązujące
normy prawne, a te regulują zachowanie wielu adresatów.
Reasumując, treść prawa podatkowego powinna być umieszczona
przede wszystkim w ustawach podatkowych.